Gaydayz.be

T"Als ik niet zo'n etterbakje was, brachten we nu Beach Boys-hits!"
 GayDayz sprak met Dresden Dolls
Tekst:  Tom Carmans
Foto's: Yves De Brabander

'en tijdje geleden ontlokte de debuutplaat van de Dresden Dolls onze muziekredacteur de volgende lichtjes lyrische eerbetuiging: "Hoewel er de laatste twee jaar een reeks opwindende rockbands in de spotlights is komen te staan (wie is immers niet gek van The White Stripes?), blijft het wachten op een ommekeer zoals Nirvana die in de jaren '90 teweegbracht. Misschien geeft The Dresden Dolls wel de eerste aanzet tot een echt innoverende sound. Ik heb de plaat van het jaar al gevonden."
En wie stond daar plots op het terminaal hippe Petrol in Antwerpen? Wij, zo fier als een pauw, confronteerden opper-Dolls Amanda (songschrijver en piano) en Brian (drums en af en toe gitaar) met onze toch wel heel lieve woordjes...

Brian: (schatert) I'll sign the point to yes! We krijgen constant positieve kritieken van journalisten en fans. Overal waar we komen krijgen we de vraag of er een groot verschil is tussen het Amerikaanse en het Europese publiek. Eigenlijk zitten we ergens tussenin het stadspubliek en de meer landelijke bevolking, maar overal waar we komen krijgen we dezelfde lovende kritieken. Het speelt geen rol waar je vandaan komt, onze muziek is er voor iedereen. Zelfs de metalheads zeggen ons: "Geen idee wie naar jullie muziek luistert, but you kick ass!"
 

Hadden jullie dat succes verwacht?

Amanda: Toen ik op mijn eentje songs aan het schrijven was, had ik eerlijk waar geen flauw idee dat het zo'n hype zou worden. Maar toen Brian erbij kwam en we met de band begonnen, voelden we onmiddellijk dat er een chemistry was. Toen zijn we ons wel beginnen realiseren dat de Dresden Dolls wel eens groot zouden kunnen worden.
 

Hebben jullie echt beslist om er een tweemans band van te maken?

Amanda: Het gebeurde gewoon. Aanvankelijk had ik het idee om een grotere band te vormen. Maar hoe meer ik en Brian met twee experimenteerden en op elkaar inspeelden, hoe sneller we wisten dat het niet hoefde. De interactie tussen ons was alles wat het moest zijn.
 

Jullie werden ergens in een recensie omschreven als Brechtiaans punk-cabaret...

Amanda: Dat is allemaal mijn fout! (lacht) Maar we hebben die omschrijving zelf in de pressrelease gebruikt. Het kind moest een naam hebben, meer moet je daar niet achter zoeken. Wat wij doen is een door Kurt Weill geïnspireerde versie van muzikaal cabaret, weliswaar zonder de sentimentaliteit. Ik herinner me nog het moment dat ik Kurt Weill voor de eerste keer hoorde als tiener. Ik kreeg echt een gevoel van that's what I wanna do! Hij schrijft verhalende nummers, maar het zijn nooit schmalzy bullshit musicalsongs. Ze hebben power en lopen over van wanklanken. Dat sprak me enorm aan. En via hem raakte ik gefascineerd door Weimar: het Berlijnse cabaret, de cultuur, het is een zeer romantisch gegeven.
 

Er zitten nog meer invloeden in jullie muziek...

Brian: Absoluut. Het is een echte ratjetoe van pop, underground, goth, punk, jazz... zelfs crooners uit de jaren '30-'40. We hebben heel wat invloeden, maar er komt ook veel uit onze eigen verbeelding. Amanda en ik hebben een onbeperkte fantasie, waaruit we een imago proberen te distilleren. Nummers als 'Coin Operated Boy' en 'Miss me' zijn daar voorbeelden van. Anders dan bij de doordeweekse rocksongs beeldhouwen wij verder op een beeld gevormd door lyrics, want de teksten blijven onze hoofdzorg.
 

Op de website vermelden jullie enkele bands die van grote invloed waren op jullie muziek. Ik zag onder andere Einstuerzende Neubauten... Eerlijk gezegd hoor ik dat niet in jullie muziek.

Amanda: Nee, muzikaal gezien zijn we vooral schatplichtig aan Nick Cave. Maar de Neubauten in onze muziek zit hem in het vage en repetitieve tempo, the nagging drill sort of thing.
 

'Miss me' doet ons sterk denken aan 'The Trial' uit Pink Floyd's The Wall.

Brian: (gilt het uit) Ping ping ping! You just won the 60.000 euro question! (klapt in de handen)

Amanda: Yep, de melodie van 'Missed me' hebben we ongegeneerd uit dat nummer gelift. Heel weinig mensen herkennen dat.
(Brian begint de melodie te zingen...)
De intro van 'The jeepsong' haalden we trouwens uit een Sebadoh nummer.
 

Jullie hebben volkomen verschillende achtergronden. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Hoe is het allemaal begonnen?

Brian: Ik heb Amanda ontmoet op een Halloweenparty.
 

Vandaar dat jullie je blijven verkleden op de foto's en in de liveshows.

Brian: (schatert) Yep! Alles was er die avond, eigenlijk zijn we toen al begonnen... Ik zag Amanda daar een soloset spelen en ik was volledig in de ban van de manier waarop zij alles vertolkte wat ik al jaren wou doen. I was completely blown away door de kracht en power van haar lyrics, de schoonheid en weirdness van haar muziek en de overgave van haar act. Het was bijna porno voor mij! Na de gig vroeg ik haar of ze eens samen wou spelen en ze zei ja. Enkele dagen later kwamen we samen en speelden wat op elkaar in en tegen de avond waren we echt... (gilt het opnieuw uit)
 

De eerste keer dat ik jullie groepsnaam zag, dacht ik aan een Duitse (Dresden) versie van de punkband The New York Dolls.

Amanda: Zij hebben ook leuke kostuums hoor!

Brian: Maar wij zijn geen bloody heroin addicts. Eigenlijk zijn we heel saai. We drinken fruitsap en doen yoga.
 

Wat is dan jullie connectie met Duitsland?

Amanda: Simpel eigenlijk: ik werd verliefd op een Duitser toen ik vijftien was. We bleven samen tot ik negentien werd, en hij nam me mee naar Duitsland. Door hem ben ik in contact gekomen met de Duitse cultuur. Ik nam lessen Duits en verhuisde uiteindelijk naar Beieren, waar ik ook op school ging. Daarna verhuisde ik naar Keulen waar ik in het theater aan de slag ging en voor het eerst in contact kwam met het Duitse zwarte cabaret en de muziek uit de jaren '30 en '40. Uiteindelijk kwam ik terug naar Boston, maar de fascinatie voor de Duitse cultuur en het volk ging nooit weg.
 

Zijn jullie een politieke band?

Brian: Yep! Niet dat we een expliciet politieke boodschap willen overbrengen met onze muziek. Het zijn eerder subtiele statements.

Amanda: We dragen live ook een nummer op aan Bush ('War Pigs' van Black Sabbath, nvdr). Het is een anti-war song. In plaats van nummers te brengen die een bepaalde houding of persoon verwerpen, willen wij eerder een band zijn die mensen meeneemt naar andere denkbeelden en mensen doet nadenken over wat er precies aan het gebeuren is in hun wereld.
De enige manier om de volgende generatie te bereiken is door ze politiek bewust te maken in het dagelijkse leven dat ze leiden. Waarom is elk detail in je leven op de een of andere manier politiek beïnvloed? Denk daar maar eens over na! Een auto besturen is politiek, waar je woont is politiek,... Besef is de sleutel: dat je weet wàt er gebeurt en waaròm het gebeurt. Het is zeer triest hoe het er nu aan toe gaat. Die angstige houding van de mensen... Ik vind het meer dan ooit belangrijk om jonge mensen de boodschap te geven creatief te zijn, een manier te vinden om zichzelf uit te drukken, want dat is de ultieme vrijheid.
 

Crisistijden zijn vaak een tijd van inspiratie?

Amanda: Inderdaad... (slaat vuist op tafel), maar we gaan er geld uit slaan, hoor! (lacht)

Brian: Pearl Jam deed het ook... why the hell shouldn't we?
 

Jullie muziek klinkt theatraal en jullie videoclips zijn altijd tot in de details verzorgd. Is het jullie hoofdbedoeling om mensen te entertainen?

Brian: Ja, natuurlijk. Maar het gaat verder dan dat. We willen niet het eindproduct zijn, maar een uitgangspunt bieden. We staan in constante interactie met onze fans: ze verzorgen acts tijdens onze optredens, sturen ons artwork en ideeën... Wat dat betreft zijn we een zeer gelukkige band. We hebben de beste fans. Soms hoor je "oh god, ik haat die band, of: de band is ok, het zijn de fans die ik haat..." Ik mag niet denken aan die kleine pubermeiden die hun idolen omringen of de Marilyn Manson-freaks...

Amanda: Maar het is gevaarlijk: je moet er goed op letten welke boodschap je als artiest de wereld in stuurt. Er zijn veel goeie acts met zeer slechte fans en vice versa. 

Brian: Je kan haat en geweld of liefde en vrijheid in je muziek verkondigen. En de manier waarop je jezelf als icoon verheft, hoe meer mensen daarop zullen reageren en daar een voorbeeld aan nemen. In feite is het wel een interessant experiment om te kijken in welke mate je je fans kan beïnvloeden. Wat je zegt of projecteert, krijg je meestal terug van je fans.
 

Jullie teksten zijn vrij gewelddadig: je zingt bijvoorbeeld over zelfdestructie, 'give yourself a beating'.

Amanda: Ik moet zeggen dat het doorgaans meer masochistisch dan sadistisch is (lacht). Het meeste geweld in mijn teksten is voornamelijk emotioneel geweld. Ik verkondig geen fysiek geweld. Fysiek geweld gebruik ik als metafoor voor de pijn die je emotioneel kan te verduren krijgen. Het is pure zielspoëzie.
 

Maar je schrijft toch nooit happy songs?

Amanda: Ja dat doe ik wel, maar niet voor Dresden Dolls.

Brian: Het is weer mijn schuld. Als ik niet zo'n etterbakje was, brachten we nu Beach Boys-hits (schatert).

Amanda: Maar zoals veel songwriters krijg ik minder inspiratie van een zonnige dag dan van een slechte nacht. It's just the way things go. Op een zonnige dag ga je buiten genieten. Heb je een slechte nacht, dan schrijf je erover. Ik ben zeker geen doemdenker. Maar op deze manier weet ik mijn conflicten en gevoelens in mijn muziek te uiten, al was het maar om mijn zelfevenwicht te bewaren. Maar 'The Jeepsong' is wel een happy song...

Brian: Dat nummer begon eigenlijk als een grap. We were just joking around toen Amanda zei dat we zo'n oud (zingt in hoge stem) 'shalalala dub duwawa'-60's song moesten uitproberen. Soms moet je je gewoon laten gaan, ook in de studio. 'Coin-Operated Boy' is trouwens ook als joke geschreven. Het was nooit de bedoeling dat het op het album zou verschijnen, en nu is het een van onze populairste songs...
 

Amanda, in je biography staat te lezen dat je een grote fan was - back in the '80s - van Cindy Lauper, Madonna, Duran Duran, Depeche Mode... Momenteel is er een gigantische '80s revival aan de gang in de Europese dance-scène. Hoe zit het in de States?

Amanda: Onlangs waren we in Berlijn op een '80s dance-party en ik ging volledig uit de bol! Ze speelden Nena en Falco! Te gek gewoon! Maar ik hou echt van de '80s. De muziek was alternatief en zoveel melodieuzer. In de '90s was alles te veel mainstream.

Brian: Er is zeker en vast een retro opmars bezig. In de States zijn er veel groepen die net die catchiness uit de '80s terug oproepen: de Yeah Yeah Yeahs, The Faint... Ze weten er een moderne stempel op te drukken, het zijn niet gewoon 'retro-bands'.
 

Amanda en Brian, bedankt!